Deel 4

Nadat ik dus de beslissing had genomen en mijn ouders had meegedeeld dat ik geen contact meer wilde, was mijn lieftallige ex helemaal blij! Maar, ik zei natuurlijk tegen iedereen die er naar vroeg dat het geheel mijn eigen beslissing was, want ik behoorde ten slotte als een goede vrouw mijn man een hand boven zijn hoofd te houden. Dus wie het me ook vroeg, het was mijn eigen beslissing en mijn man had daar niks mee te maken.

In het begin ging dat wel goed allemaal, maar het was alleen zo dat het onderwerp van mijn familie zoveel mogelijk vermeden moest worden, wat niet altijd even makkelijk is. Zeker niet als je bekijkt dat mijn vader en zijn vader samen lid waren van dezelfde duivenvereniging. En mijn ex ging toen ook met duiven spelen en ik moest natuurlijk elke keer mee als wat was in de vereniging. En ik moest dan ook laten zien hoe sterk ik was ten opzichte van mijn vader als ik hem zag. Ik moest hem voorbijlopen van mijn ex en je kunt je niet voorstellen hoe moeilijk dat dat is. Zo ook tijdens een vergadering van de duivenvereniging. Mijn vader was 2e geworden op het kampioenschap dus ik feliciteerde mijn vader met zijn behaalde succes. Stiekem was ik hartstikke trots dat mijn vader dat voor elkaar had gekregen, want mijn schoonvader en mijn ex kregen het niet voor elkaar. Op het moment dat ik mijn vader feliciteerde keek mijn ex me al heel kwaad aan. En eenmaal op weg naar huis was het weer oorlog. Hoe ik het in mijn hoofd kon halen om zomaar mijn vader te feliciteren. Zie je wel dat hij gelijk had dat ik niet sterk genoeg was om tegen mijn ouders op te staan! En daar zaten we dus weer, voor de zoveelste keer met ruzie in huis. En zijn vader stond helemaal achter hem, want ik was inderdaad zwak en kon niet voor zijn zoon zorgen volgens hem.

In 2001 kreeg ik bij de eerste vergadering in de vereniging van mijn vader te horen dat mijn Opa longkanker had en niet meer al te lang te leven had. Ik kreeg op dat moment de schrik van mijn leven en vertelde dit direct tegen mijn ex. Je verwacht op zo'n moment steun, maar nee hoor. Er werd overheen gepraat alsof het allemaal niks was. Nee natuurlijk niet, want het was mijn familielid die ziek was en niet zijn familie.

Toen ik na een paar weken te horen kreeg dat het echt steeds slechter ging en dat het elke moment voorbij kon zijn voelde ik me er steeds slechter bij dat ik geen afscheid kon nemen van mijn Opa. Toen op een gegeven moment mijn middelste zus belde om het goed te maken omwille van Opa, kreeg ik warempel toestemming van mijn ex om afscheid te gaan nemen, maar mijn ex ging niet met me mee en mijn schoonvader moest mee om me in de gaten te houden. Natuurlijk was ik allang blij dat ik afscheid mocht gaan nemen, want ik had mijn Opa ook al een hele tijd niet gezien. Dus, samen met mijn schoonvader, naar mijn ouders thuis, want daar woonde Opa. Toen ik aanbelde en mijn moeder de deur opende vloog mijn moeder me om mijn nek. Wat er op dat moment door me heen ging is niet te beschrijven, maar ik mocht niks laten blijken, want mijn schoonvader was er tenslotte bij. Elke beweging die ik maakte werd gecontroleerd en in de gaten gehouden. Zelfs toen ik naar Opa zelf ging, ging mijn schoonvader met me mee. De reactie van mijn opa toen hij me zag, ging me door merg en been. Hij was blij om me te zien en dat vond ik zo fijn. Deed me echt goed, ik wist alleen niet wat ik tegen hem moest zeggen. Toen ik weer wegging bij Opa, gaf Opa me een hand en een knuffel. Die hand die hij me gaf is me nog heel lang blijven achtervolgen, want mijn schoonvader maakte daarvan dat Opa me geld in handen had gestopt. De grootste onzin, maar goed, dan hadden ze daar weer iets om over te roddelen en om me slecht te maken. Toen we weer beneden kwamen bij mijn ouders, vroeg mijn moeder en vader nog naar de reden waarom ik nu niet meer kwam en ik hing weer hetzelfde verhaaltje op als ik ook in de brief had geschreven, althans dat probeerde ik, want ik wist niet eens meer precies wat ik geschreven had. Mijn ex had in de loop der tijd zoveel naar boven gehaald om mijn familie zwart te maken dat ik niet meer wist wat ik toen als reden op had gegeven.

Niet lang nadat ik afscheid ben gaan nemen van Opa, is hij ook overleden. Naar de crematie mocht ik niet van mijn ex, want dan moest ik met mijn familie mee en dat mocht niet. Dus ik heb niet eens op een fatsoenlijke wijze afscheid kunnen nemen van mijn Opa en dat doet me nu eigenlijk nog steeds pijn.