Deel 2

Deel 2

Die psychische klachten waar hij aan leedt, waren mijn schuld. Omdat ik te zwak was en niet voor mezelf op kwam volgens hem, moest hij voor mij opkomen en zo gaf hij dus veel ‘energie’ om mij te helpen. Ja, te helpen? Waarheen? De afgrond in of zo?

Al snel wilden we een kindje. Voor mij was het een beetje het idee zo van: “Misschien komt dan alles goed??” Ja, dit is absoluut geen goed standpunt om een kind te nemen, maar je probeert alles om je huwelijk te redden. Na iets meer als een maand of twee relatie, stopte ik al met de pil, want hij wilde maar al te graag dat ik zwanger werd en ikzelf zag dat ook wel zitten. Dus we oefenden, maar eigenlijk had ik kunnen weten dat ik op de ‘gewone’ manier niet zwanger van hem zou raken, want als hij ergens een probleem mee had dan was het wel met het komen tot een hoogtepunt bij mij. Hij was voor mij de eerste man waar ik het bed mee deelde dus voor mij was dit een teken dat het aan mij lag. Maanden lang geprobeerd, maar ik raakte niet zwanger. Ik werd alleen heel onregelmatig ongesteld en dat werd steeds maar erger. Dus, op advies van de huisarts maar weer met de pil begonnen. Baal baal baal natuurlijk...

Ondertussen waren we ook al verloofd! Ja, we waren verloofd en niemand wist ervan. Mijn familie niet en zijn familie niet. Maar ja, vind je het gek? Op 28 juli kregen we iets en een maand later waren we verloofd! We spraken samen af om dit met kerst 1999 tegen onze ouders te vertellen. Met een grote bos bloemen. Dit gebeurde ook en iedereen was hartstikke blij voor ons, al vonden de meesten het wel erg vlug, want we zouden al op 29 mei 2000 trouwen. Dus nog voor we een jaar samen waren! Nou, toen moesten we een hoop gaan regelen, maar voor dat dat ging gebeurde er bij mijn familie iets wat hem helemaal een reden gaf om mijn familie te haten. Ik woonde nog thuis bij mijn ouders, maar doordat mijn Opa onverwachts op straat kwam te staan, zou ik bij hem gaan wonen. Het werd door mijn vader aan hem gevraagd, maar door alle stress en spanning die mijn ouders toen meemaakten, kwam het er op een minder goede manier uit dan dat bedoeld was. Dus, mijn ex had een reden om ze niet te mogen en maakte mij duidelijk dat mijn familie mij niet mocht. Dat was iets wat mij erg veel pijn deed. Ik had naast hem alleen mijn familie, want mijn vrienden die had ik niet meer. Dat mocht niet van hem, want zij maakten misbruik van me...

Nou, in januari 2000 ging ik dus bij hem wonen... Maar niet alleen bij hem, want hij woonde nog bij zijn ouders. Twee oude mensjes die veel hulp nodig hadden. Hé, verhip, is dat even handig dat onze zoon met zo’n jonge meid thuiskomt die nog verzorgende is ook! Dat heb ik dus geweten ook. In het begin viel het nog mee, toen werd het ook nog gewaardeerd, maar naarmate de tijd verstreek en het duidelijk werd dat we bij hen in huis zouden blijven wonen en geen eigen huis zouden gaan huren, werd het ineens niet meer zo leuk. Toen begonnen ook mijn schoonouders zich tegen me op te zetten en tegen mijn familie. Als mijn familie op bezoek kwam toen, dan was het een geslijm van de bovenste plank, maar owee als ze de deur weer uitwaren! Voor elke zus hadden ze wel namen die ik hier liever niet herhaal en tegen mijn ouders Pap en Mam zeggen???? Dat was uit den boze! Ik mocht alleen maar “Aai!” (die oude, mijn moeder) en “d’n Aaie” (de oude , mijn vader) zeggen. Dit ging dus helemaal tegen mijn principe in, want mijn ouders verdienen alle respect die er maar is op deze wereld, maar om ervoor te zorgen dat er nog niet meer ruzie was, deed ik maar wat hun wilden...

Omdat de trouwdag eraan zat te komen, moest er van alles geregeld worden... Nou, waar denk je aan als je trouwt? Aan een feest, wie er uitgenodigd gaat worden, de kleren... Nou, de kleren werden gehuurd, maar dat mocht niemand weten, want daar schaamde hij zich voor. En een feest? Nee, dat was mijn familie niet waard vond hij, en dat vonden zijn ouders ook... Dus geen feest. Het werd een dag waar veel mis ging. De taxi kwam te laat, dus wij te laat op het stadhuis, ontzettend slecht weer... Maar goed, we waren getrouwd... En wie ging er naderhand een stukje vlaai mee eten? Mijn ouders (godzijdank), mijn Opa en mijn Oma en mijn zus. De rest niet, maar het is ze niet kwalijk te nemen, want er werd ten slotte niks gehouden. Daar dacht hij dus weer anders over. Het was schandalig dat ze niet even langs waren gekomen enzovoorts... Gek werd ik ervan. Dit moest dan de dag van mijn dromen worden. Zo had zijn familie ook wat te zeuren over de kerk. Ja, we zijn zelfs voor de kerk getrouwd! Van mijn familie ging niet iedereen ter communie. Nu maakt dat voor mij niet veel uit, maar zijn familie vond dit schandalig... Zelfs aan zo’n dag moest hij met zijn familie weer een afbraak maken.....