Deel 1

Een begin aan mijn verhaal....(1)

Ik heb mijn ex-man leren kennen toen ik 17 was. Hij was toen 30, maar dat was iets wat mij niet echt deerde. Tuurlijk dacht ik er wel over na dat hij zoveel jaren ouder was, maar het was ook wel leuk om zo'n oude vriend te hebben en ja, ik was verliefd... En het is nu eenmaal zo wat ze zeggen: Liefde maakt blind...

Na niet al te lange tijd hadden we het al over trouwen en we wilden kindjes en ik zag dat natuurlijk allemaal wel zitten, want welke jonge meid wil nu niet een toekomst opbouwen. Ik was wel trots dat ik al zo jong een vaste relatie had... Ook al heb ik toen der tijd op momenten heel sterk aan hem getwijfeld, toch ging ik door met de relatie. Ik denk dat dat meer was omdat ik de kracht en het lef niet had om te zeggen dat ik het toch liever niet wilde...

Al heel snel nadat we samen waren, hadden we regelmatig ruzie... Waarover? Over mijn familie... Naar zijn mening was mijn familie niet goed. mijn familie was niks waard en was uitschot. In eerste instantie durfde ik er niet tegen in te gaan, want als ik dat wel deed was de ruzie alleen maar erger. Niemand van mijn familie was goed en de vrienden die ik had waren al helemaal niks waard, want die maakten naar zijn mening misbruik van me. Zijn familie sterkte dit aan door te zeggen dat hij gelijk had...

Dit heeft hij zo ver doorgebracht dat ik na anderhalf jaar relatie ook daadwerkelijk een punt heb gezet achter het contact met mijn familie. Door middel van een brief, eigenlijk dus ook nog hartstikke laf, maar ik durfde niet om tegen mijn ouders te zeggen dat ik geen contact meer wilde. En voortdurend hem een hand boven zijn hoofd houden, want het was MIJN keuze en niet de zijne... Maar in mijn hart was het zo absoluut niet mijn keuze, voor mij was het meer een kwestie van ervoor zorgen dat de ruzie ophield en hij zijn mond hield en me liet zijn. Dus zo gezegd zo gedaan, ik verbrak het contact met mijn ouders en elk mogelijk contact met mijn ouders moest vermeden worden. Zo ook met samentreffen met mijn vader in de vereniging waar zowel mijn vader lid van is als hij lid van was. En dan is het moeilijk om hem altijd te ontlopen. Maar als ik hem dan eens niet ontlopen was en mijn vader zei me gedag, dan had ik als ik thuis kwam weer de grootste ruzie. Want, zo zei hij, hij werd ziek door mijn familie en omdat ik niet sterk genoeg was om erboven te staan, maakte ik hem dus ook ziek. Hij leed toen ter tijd (en nu nog) aan psychische klachten en, volgens hem, kon alleen zijn vader met hem omgaan... Nou, ik maakte dus de fout om tegen hem te zeggen dat zijn vader ook op een dag kwam te overlijden... Dat had ik dus niet mogen zeggen, want weer ruzie in huis. In die tijd waren we nog niet zo lang samen en toen hadden we wel vaak ruzie, maar ik zag het toen nog niet als geestelijke mishandeling. Dat kwam pas veel later, toen mijn dochtertje eenmaal geboren was...