Anoniem 3

Dit is het verhaal van een hele dappere vrouw. Een vrouw met een heel verleden. Ze hoopt dat ze via haar verhaal de mensen die er nog middenin zitten duidelijk maken dat er een weg uit is...

Ik ben een vrouw van 53 jaar en gelukkig 3 jaar geleden gescheiden na 24 jaar huwelijk, ik heb 2 kinderen dochter van 24 en een zoon van 21 jaar, en heb sinds 2 jaar een nieuwe relatie waar ik tot op de dag van vandaag heel gelukkig mee ben en er zo achter gekomen ben wanneer ik nu terug kijk wat een verschrikkelijk rot leven ik gehad heb bij mijn ex-man.

Om bij het begin te beginnen ik was 15 jaar toen ik verkering kreeg met mijn eerste ex-man en 18 jaar toen ik trouwde
de eerste 2 jaar ging het zoals ik me kan herinneren goed, maar toen ging het fout in die tijd was partnerruil erg in en als je daar niet aan deed was je volgens mijn ex truttig en niet van die tijd, we kwamen een stel tegen en dat was en oude vriendin van hem en van het 1 kwam het ander we deden aan partnerruil en dat hebben we 3 jaar volgehouden ik was inmiddels helemaal stapel op deze man, maar na 3 jaar wilde zei een kind dus de vriendschap ging over en zei kregen een kind (dat huwelijk is inmiddels ook over want het is ook nooit meer goedgekomen)

In de tussen tijd probeerde wij ook weer de draad van ons huwelijk op te pakken maar we kwamen weer een ander stel tegen met de wintersportvakantie in oostenrijk en je raad het al van het 1 kwam het ander want ons huwelijk had inmiddels zo'n deuk op gelopen dat het me eigenlijk allemaal niet meer uitmaakte of het nu stuk liep of niet
we hadden toch niks meer met elkaar.

En met dat stel werd het dus weer het zelfde liedje, en dat werd ook mijn 2e ex man, na een half jaar raakte ik zwanger en toen zaten we dik in de problemen want wat zeg je tegen je ouders, min ex drong er toen op aan dat ik maar een abortus moest laten doen en daar heb ik me toen ook in overlaten halen want volgens mijn ex was de schande te groot om aan iedereen te moeten laten weten wat we gedaan hadden.

Na die tijd gingen mijn ex en zijn vrouw uit elkaar, hij bleef er toen maar op aandringen dat ik naar hem toe moest komen we hadden tenslotte al bijna samen een kind gehad en ik kon hem nu toch niet in de steek laten want hij had voor mij zijn vrouw verlaten enz.enz.

Ik ben op een gegeven moment naar mijn ouders gegaan en laten weten dat ik wilde scheiden en of ik zolang bij hun mocht komen wonen, mijn vader vond dit geen goed idee, mijn moeder ging hier nog wel tegen in maar mijn vaders wil was wet dus ik moest het zelf maar uitzoeken, en ik had zoiets oke ik moet het zelf uitzoeken dan ga ik maar naar hem toe hij woonde trouwens 100km van mij vandaan dus op en gegeven moment ben ik gewoon alleen met wat kleren gevlucht.

Nadat we een half jaar samenwoonde was ik weer zwanger en het gelukkigste mens van de wereld, want op die manier dacht ik die abortus beter te kunnen verwerken, na 7 maanden werd mijn dochtertje geboren te vroeg en erg klein maar het ging goed, na 6 weken mocht ze naar huis en toen sloeg het noodlot toe ze was 3 maanden en
overleed ze aan wiegedood, ik vond haar smorgens dood in haar wiegje.

Op dat moment stortte mijn wereld in, en het feit dat ik van mijn ex de schuld kreeg dat ze overleden was ik was met haar 4 dagen voor ze overleed met de trein naar mijn ouders geweest en dat was de oorzaak volgens hem ik had het kind overalaan blootgesteld en mijn familie zou wel boven haar hebben staan te hoesten, want aan mijn familie mankeerde alles het waren zoals hij ze altijd noemde randdebielen want ze waren volgens hem allemaal zo dom.

Nu ik dit allemaal zo opschrijf lopen de rillingen over mijn rug, maar goed inmiddels was ik wel naar mijn huisarts geweest en met hem het erover gehad dat hij mijdeschuldgaf, wat werd afgedaan dat hij ook in de war was van het hele gebeuren en dat ik beslist hier niet schuldig aan was, maar goed zelf nog niet hersteld van alle ellende en toen overleed plotseling mijn zwager van 37jaar aan een hartstilstand, en die woonde schuin bij ons aan de overkant zei bleef achter met 2 kleine kinderen, dus was hier heel erg mee begaan.

Na een half jaar ook op aanraden van de kinderarts was ik weer zwanger, dus heel blij maar ook bang toen onze dochter geboren werd, en als ik nu terug kijk is het pas echt begonnen ik mocht nergens meer naar toe, onder het mom dat haar niks mocht overkomen, en naar mijn familie mocht ik al helemaal niet meer want die zorgden er alleen maar voor dat er straks met haar ook wat gebeurde vanaf die tijd begon mijn isolatie van alles en iedereen.

Er werd mj altijd voor gehouden dat ik niks kon niks wist en zeker nergens en alleen naar toe mocht gaan, en ik had ook nog een gat in mijn hand o nee die had ik helemaal niet meer, na 2 1/2 jaar werd mijn zoon geboren en alles ging weer van voor af aan er werd constant op me gevit en gezegd dat er van onze kinderen niks terecht kwam met die opvoeding van mij, en met mijn achtergrond je hebt alleen maar huishoudschool gedaan.

Hij had op dat moment een goede baan maar hij had al 12 ambachten en 13 ongelukken achter zich gelaten dus hij moest blij zijn hiermee, maar op iedereen had hij altijd commentaar niemand deuge hij alleen kon het, dus hij moest voor zichzelf beginnen want hij kon het beter dan wie dan ook, om het verhaal niet al te lang te maken na 5 jaar en een heleboel ellende en me te pletter te hebben gewerkt zijn we failliet gegaan, en toen is de ellende pas echt begonnen we kwamen bij de sociale dienst terecht, dus geen cent te makke maar optimist die ik altijd toch ben geweest sloeg ik me er door heen, en o ja het faillissement was ook mijn schuld dat kwam omdat ik alleen maar huishoudschool had gehad en de administratie niet goed had bij gehouden.

Na 2 jaar weer aan het werk te kunnen omdat het faillissement was afgelopen kreeg hij tot overmaat van ramp 7 hartstilstanden, ik was helaas achteraf zo bij de hand om 112 te bellen en hem te reanimeren zo heb ik m het leven gered, nadat hij weer was opgeknapt maar nog steeds niet aan het werk kon, ben ik gaan werken leuke baan gevonden, maar alles wat ik daar deed was volgens hem niet goed, ik moest het anders aan pakken en anders zou hij zich er weleens mee gaan bemoeien, hij maakte brieven voor mij, het resulteerde dat iedereen mij maar een raar mens vond en uiteindelijk heb ik ontslag gekregen.

Inmiddels weer een andere baan gevonden, hij zei altijd dat ie hard op zoek was naar een baan maar dat er nog steeds geen topfunctie voor hem was te vinden, maar financieel was het geen vetpot dus wanneer jij nou ook eens aan het werk gaat dan komen we er weer een beetje bovenop, maar hij wilde alleen aan het werk wanneer hij voor een topfunctie werd gevraagd, hoe gek ben je als je er zo over denkt, ik heb op een gegeven moment gezegd dat ie ook bij een schoonmaak bedrijf kon solliciteren, dat had ik beter niet kunnen zeggen dan knoopte hij zich nog liever op moet je doen heb ik toen gezegd.

Inmiddels werden de kinderen groter en die begonnen zich ook te weren, tegen mijn zoon zei hij altijd van jouw komt niks terecht heb je aan je moeder te danken want die houd altijd je hand boven je hoofd, en als hij niet gauw genoeg deed wat ie zei kreeg hij een paar flinke klappen op zijn hoofd misschien begint het daar boven dan is te werken zei ie dan, ik zei hier altijd wel wat van want ik werd woest als hij dat deed, maar met die zachte aanpak an mij kwam er helemaal niks van terecht tegen de tijd dat dat jong van jouw 21 is dan loopt ie jare achter en kan hij zich niet redden in de maatschappij en dan is het jouw schuld.

Mijn dochter was aan de ene kant zijn lievelingetje want die deed de havo maar het is ook wel gebeurd dat hij haar sloeg dan had ze regelmatig een bloedneus en onder het mom dat hij haar een zacht tikje wilde geven en dat ze zich toevallig omdraaide en dit tikje op haar neus kwam daar kon hij ook niks aan doen, en ja de tijd dat ze met vrendjes begon was helemaal dikke ellende, als ze zwanger thuis zou komen dan was dit weer mijn schuld maar toen ze 16 was en vroeg of het goed was dat ze de pil wilde halen mocht dit weer niet, want dan geef je ze een vrijbrief om met jan en alleman in bed te duiken, toen ik toch met haar naar de huisartsben geweest hebben we het maar verzwegen om maar geen gezeur te hebben.

Mijn dochter is met 17 jaar bij der vriendje thuis gaan wonen, later is ze met hem samen gaan wonen, in die tid heb ik haar bijna niet gezien heb altijd wel contact met haar proberen te houden maar op een gegeven moment wilde ze zelf niet ze wilde rust zei ze iedere keer, nu sinds maart 2008 heb ik weer contact met haar nadat ze bij der vriend is weggegaan.

In 2003 was ik het zo zat met m dat ik de moed bij mekaar geraapt heb en bij hem weg ben gegaan, ik woonde in een bejaarde flatje, maar hij kwam me constant op zoeken en maar op me inpraten, hoe ik nou bij hem weg kon gaan en hoe zielig hij wel niet was en je trouwt toch tot de dood je scheid en niet op deze manier, na een 1/2 jaar tot verbazing van iedereen ben ik weer terug gegaan.

Tot in september 2005 er bij mij darmkanker werd geconstateerd, en toen zijn bij mij eindelijk de bellen gaan rinkelen,
hij maakte constant ruzie met mij, hij zat te schreeuwen en te janken hoe moeilijk hij het wel niet had, nu werd hij weer met dit geconfronteerd hij kon er niet meer mee omgaan en er ook niet meer tegen, toen heb ik gezegd wanneer mijn operatie achter de rug is en ik weer op eigen benen kan staan dat hij er dan niet meer mee om hoeft te gaan want dan ben ik weg.

Terwijl ik in het ziekenhuis lag kwam hij nog alleen maar bij mij aan het bed om te vertellen hoe zielig hij wel niet was, zelfs een verpleegster had het door die vroeg aan mij volgens mij spoort die man van jouw ook niet helemaal,
en toen ben ik aan het janken geslagen en heb er alles uit gegooid, was een super mens en ze heeft me een goeide duw in de richting gegeven.

Nadat ik herstellende was diverse aanvaringen met m gehad tot hij het een keer zo erg maakte, mijn zoon was naar een begrafenis geweest van een jongen van 16 jaar die was onder de trein gekomen, heel verschrikkelijk dus en hij was met al zijn vrienden geweest ook naar de ouders, dus toen hij thuis kwam wilde ik hem steunen in zijn verdriet maar dat mocht niet van mijn ex dat jong had beter uit moeten kijken dan was hij er nu nog gweest en tegen mijn zoon zei hij dat je naar die begrafenis bent geweest je lijkt wel gek en toen sloegen bij mij de stoppen door dus ik begon tege hem te schelden en hij stond op en hij gaf me een klap midden in mijn gezicht, toen wist ik het zeker weg bij deze man zo snel mogelijk.

Maar na alle ellende heb ik nu mijn geluk gevonden 3e keer is scheepsrecht en beter laat dan nooit.

Maar nu worstel ik nog met mijn kinderen helaas hebben ze ook het nodige mee gekregen, mijn zoon was met mij mee verhuisd maar is na 1 jaar weer terug gegaan, hij kon daar een hele leuke baan vinden en is bij zijn vader gaan wonen, waar ik helemaal niet blij mee ben want hij heeft toch een verkeerde invloed op hem.

En helaas had ik deze week ook weer een aanvaring met mijn dochter ze had ruzie met haar vader en met haar broer en toen had ze mij nog aan de telefoon gehad en ik had weer eens niets onthouden wat ze verteld had en ik dacht alleen maar aan mezelf want ik liet haar nooit uitpraten en hoe domkon ik zijn, dit is wat haar vader altijd tegen me zei dus zei weet ook niet beter dan dat ik nooit iets onthoud en nog dom ben ook maar ik kruip dan gelijk in mijn rol van vroeger en dan zeg ik sorry hoor ik wist niet dat ik zo dom had gereageerd en niets van haar had onthouden???

Ik heb er vannacht niet van geslapen en het telefoongesprek nog eens de revue laten passeren maar ik heb het helemaal niet over mezelf gehad, en waar haald zei het recht vandaan om mij zo belerend toe te spreken ze heeft totaal geen respect voor mij, ik mocht hem nooit afvallen waar de kinderen bij waren maar ik realiseer mij nu dat hij mij constant heeft afgevallen waar de kinderen bij waren, want in hun ogen ben ik een dom en egoistisch mens terwijl nu mijn omgeving zegt dat ik altijd met iedereen rekening houd heel sociaal ben en in iedereen genteresseerd ben, maar hoe ik nu met mijn kinderen om moet gaan ik weet het af en toe niet meer ik probeer van alles maar doe ik zus dan is het niet goed en als ik zo doe is het ook niet goed, ondanks dat ik nu gelukkig ben met mijn vriend blijft het verleden je altijd achter volgen door de opvoeding van de kinderen.

Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik nog een 2e kans in het leven heb gekregen ben weer gezond, en heb weer plezier in diverse dingen heb nooit een hobby mogen hebben na 40 jaar heb ik weer mijn accordeon opgepakt en ben bij een orkest gegaan, en van de zomer gaan we 4 weken met vakantie op onze trike trektocht maken door europa.