Anoniem 2

Ik leerde H kennen toen ik zeventien was.

In het begin was alles koek en ei,maar na een jaar eigenlijk begon het al,hij vond me te dik,ik kon niet met geld omgaan ezovoort.

Ik liet het maar allemaal over me heen komen.

Zijn moeder moest zich ook altijd met ons bemoeien,toen H en ik een husje kregen moest zij mee naar de bouwmarkt om te bepalen wat er voor behang op de muur moest ik had niks in te brengen mijn smaak was toch te duur.

H vroeg altijd de mening van zijn ouders de mijne deed er niet toe.

Verder ging het wel,maar dat veranderde toen we een huis gingen kopen,er kon niks meer,geen leuke dingen,geen vakantie,

En de vernederingen werden ook erger,ik was dik en moest op dieet van H als ik dat niet zou doen dan zou hij me er uit zetten hij wilde niet leven met een vetzak.

Oke in ging op dieet,en iedereen bemoeide zich ermee,als er wat op tafel stond,en ik nam wat dan moest zijn moeder daar weer een opmerking over plaatsten,het eten werd me echt letterlijk uit de mond gekeken.

Als ik niet genoeg was afgevallen,dan schold H me uit voor vetzak,vies mokkel etc.

Hij ging zelfs zo ver,dat hij me mijn bankpas ontnam en die kreeg als er boodschappen gedaan moesten worden,de bonnetjes moest ik nadien meenemen en laten zien,en o wee als het in zijn ogen niet klopte,dan kon ik weer wat verwachten.

Ook lichamelijk geweld schuwde hij niet,maar hij deed het wel zo dat ik geen blauwe plekken had,het was ook altijd mijn eigen schuld,ik maakte hem wel zo giftig dat hij me gewoon een tik moest geven en dan druk ik me heel zacht uit.

We zijn een keer op vakantie geweest naar een zonnig land,daar dwong H me in een bikini die eigenlijk te klein,maar dat was de bedoeling dan kon iedereen goed zien hoe" goddelijk"mijn lichaam was.

Maar op een gegeven moment werd ik heel vindingrijk,H had mijn bankpas in beheer,dus ik kon nooit zomaar iets voor mezelf kopen,dus ging ik lege flessen verzamelen,en die leverde ik dan in en van dat geld kocht ik iest voor mezelf,totdat H daar ook achter kwam,en toen was het weer raak natuurlijk,hij plakte overal van die post it briefjes op,bv op de vla " afblijven is niet goed voor vetzakken"en noem maar op.

Zo heeft hij een keer foto,s van toen ik nog dunner was kapot gescheurt en in mijn gezicht gegooid.

En hij bleef maar herhalen dat ik een niksnut was(ik werkte partime in een fabriek) Ik kon niet koken(zijn moeder deed het altijd beter)

En altijd commentaar op mijn kleding,ik zag er uit als een clown,wat ik aanhad leek als een vlag op een modderschuit,terwijl ik heel goed weet wat mooi is,maar hij kon me dan toch het gevoel geven dat ik voor schut liep,dus hulde ik me maar weer in een joggingpak.

En ik moest alles stiekem doen,ik gebruik dus medicijnen voor een te hoge bloeddruk,en maagklachten en aan allergie.

Maar als hij ze vond werden ze weggeooid,ik had het aan mezelf te danken dat ik zo dik was,dus ik hoefde geen medicijnen te gebruiken,ik nam dus de strips mee naar mijn werk en nam ze daar in.

Ook praatte hij soms weken niet tegen,dan moest ik na denken over het feit hoe ik verder wilde,want ik moest me dan veranderen want ik zat fout,hij wist al wat maar ik moest er zelf nog even achter komen,dus praatte hij niet met me om me tot inkeer te laten komen.

Ik was fout,hij niet zijn zaken waren van levens belang,mijn zaken waren niet belangrijk alles wat ik wilde of zei was onzin,hij had altijd gelijk ook al zou de hele wereld barsten hij had gelijk,en ging er maar niet tegen in want dan werd hij pislink,ik was gewoon bang voor hem.

En toen kwam de dag dat hij een nieuwe collega op zijn werk leerde kennen,dat was wel zo'n leuke meid,dus moest ik het veld ruimen,hij heeft waarschijnlijk altijd het geschikte moment afgewacht want hij wil niet alleen zijn,en was ze er dan mijn vervanging,hij kwam met het verhaar dat het tussen ons niet meer zo klikte en dat we maar uitelkaar moesten,en gek genoeg wilde ik dat helemaal niet.

We hebben de boel in werking gezet,zijn naar de notaris geweest.

Maar we leefden nog steeds onder een dak,en dat begon knap te irriteren dus het duurde dan ook niet lang of de bom barste en meneer zette me met heel mijn hebben en houden op straat.

Ik heb tot ik zelf een huisje had bij mijn ouders gewoont.

Na twee weken bleek H zijn nieuwe vlam bij hem in te wonen,ik voelde me zo belazert het deed me nog wat ook,onvoorstelbaar he?

Hij is in 2001 met haar getrouwd en in 2003 weer gescheiden,en nu heeft hij weer een nieuw slaafje,want zo zie ik het, die man heeft geen vrouw om van te houden hij kan geen liefde geven dus heel diep zal het niet ziiten.

Ik ben in therapie geweest,en dat heeft me geholpen mijn eigenwaarde terug te krijgen,want ik heb ook recht op een menswaardig bestaan weet ik nu,want dat was ik helemaal kwijt.

Ik ben nu bijna vijf jaar getrouwd met een schat van een man en we zijn gelukkig.

Anoniem